Αίσχος!

Πριν από δύο ώρες, οι συνήθεις ύποπτοι της γειτονιάς μας πυρπόλησαν δύο ακόμα αυτοκίνητα στο πάρκινγκ ανάμεσα στην Ανδρέα Μεταξά και τη Μάνης. Καλά, θα μου πείτε, είναι είδηση αυτό;

Ναι είναι! Από τη στιγμή που πάλι κινδύνεψε να καεί μια πολυκατοικία (μία από αυτές με τις ωραίες παλιές σκάλες υπηρεσίας που καθημερινά  τις φωτογραφίζουν οι περαστικοί) κανείς μας δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα. Πολλώ μάλλον, κανείς δεν μπορεί να σιγοντάρει αυτές τις συμμορίες που θέτουν καθημερινά σε κίνδυνο τις ζωές μας (μπορείτε να διαβάσετε σχετικά σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες αναρτήσεις αυτού του ιστολογίου).

Απευθυνόμαστε για μία ακόμη φορά προς όλους αυτούς που υποθάλπουν αυτή την κατάσταση και τους καλούμε:

είτε να πάρουν, επιτέλους, θέση και να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν και να μηρυκάζουν αηδίες για "επανάσταση"  

είτε να κάνουν, επιτέλους, τη δουλειά για την οποία τους πληρώνουν οι πολίτες, αντί να αγνοούν το πρόβλημα με γελοίες δικαιολογίες. Εξηγούμαστε:

Αφενός, ο χώρος των αντιεξουσιαστών να βάλει επιτέλους τάξη στα του οίκου του. Άλλο η ιδεολογία, άλλο το έγκλημα, και μάλιστα σε βάρος των απλών ανθρώπων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι διάφορες ανά τη γειτονιά εκφάνσεις του, το "Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυρίνου"  και οι κάθε λογής συλλογικότητες και πρωτοβουλίες "Εξαρχειωτών" ας πάψουν να αποτελούν το ανάχωμα σε κάθε προσπάθεια στοιχειώδους αστυνόμευσης στη γειτονιά, παρέχοντας έτσι δικαιολογία και στην αστυνομία να αρνείται να επέμβει. Η  προοδευτική ιδεολογία είναι -ευτυχώς- έννοια πολύ ευρύτερη από την εναντίωση στην αστυνόμευση. Το να προσπαθούμε να βαφτίσουμε το έγκλημα "επανάσταση" δεν αλλάζει κάτι επί της ουσίας. Τα θύματα είναι θύματα και το έγκλημα παραμένει έγκλημα. Το να ερχόμαστε από όλη την Αθήνα σε τρεις δρόμους στα Εξάρχεια και να βιάζουμε καθημερινά τις ζωές των κατοίκων, επιβάλλοντάς τους τη δική μας "αριστοκρατική επαναστατική ιδεολογία" ή παρέχοντας άσυλο στον κάθε χούλιγκαν είναι τουλάχιστον μέγιστη ανωριμότητα.

Αφετέρου, η Αστυνομία και η Πολιτεία ας πάψουν, επιτέλους, να αρνούνται να λύσουν το πρόβλημα αυτού του γκέτο και ας κάνουν το καθήκον τους. Ας μη μας ειρωνεύονται από τη ΓΑΔΑ ως γραφικούς, όταν διαμαρτυρόμαστε για την κατάσταση, ενώ αυτοί δήθεν ξέρουν ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Οι πληροφοριοδότες τους φαίνεται ότι είναι βαθιά νυχτωμένοι.

Οι υποψήφιοι Δήμαρχοι ας περιλάβουν στο πρόγραμμά τους ρητές και σαφείς δεσμεύσεις για τη γειτονιά μας. Φτάνουν πια τα λόγια και οι κοροϊδίες! Φτάνουν πια οι μεταθέσεις ευθυνών!

Ως κάτοικοι  τους βαρεθήκαμε και τους μεν και τους δε!

Οδός Ενοικιαστηρίων...

Κάποτε -δεν έχει περάσει ούτε μια δεκαετία- οι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς, παλιότεροι και νεοφερμένοι, θεωρούσαμε τους εαυτούς μας τυχερούς που ζούσαμε εδώ. Τούτο το κομμάτι των Εξαρχείων, με τους ήσυχους πεζόδρομους, τα μαγαζιά, τα στέκια, τους ντόπιους και αλλοδαπούς κατοίκους του, τους φοιτητές του, ήταν περιζήτητο απ’ όσους ήθελαν το κέντρο της πόλης, είτε για να κάνουν την επανάστασή τους είτε για να βρουν ηρεμία. Ήταν ένα «κέντρο απόκεντρο», όπως καμάρωναν οι παλιότεροι, και ας υπήρχαν οι γνωστές ιδιαιτερότητές του, στοιχείο άλλωστε της γοητείας του.

Ζώντας εδώ, σ’ ένα τέταρτο της ώρας μπορούσες (ακόμα μπορείς, αλλά με ποιο τίμημα πλέον!) να φτάσεις με τα πόδια σε όποιο σημείο του κέντρου της Αθήνας ήθελες. Δίπλα σου βρίσκονταν άφθονες ευκαιρίες για διασκέδαση, για ψυχαγωγία, για συμμετοχή. Κι όμως μέσα στην πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα -για την ακρίβεια από το 2004 και μετά και κυρίως από τον τραγικό Δεκέμβρη του 2008- η κατάσταση μεταβλήθηκε άρδην. Όπως έγραφε, πριν ένα χρόνο, κάτοικος της περιοχής, «Όσοι ήταν διορατικοί ή είχαν τη σωστή πληροφόρηση εγκατέλειψαν την περιοχή εδώ και χρόνια. Οι υπόλοιποι μόνιμοι κάτοικοι, όλο και λιγότεροι, όλο και μεγαλύτερης ηλικίας, αναρωτιόμαστε αν πρέπει να ελπίζουμε ακόμη ή να ετοιμαζόμαστε να αναχωρήσουμε κι εμείς, όσοι τουλάχιστον το μπορούμε. Κι ενώ κάποιοι σιωπηλά, από φόβο ή ντροπή, μεθοδεύουν ήδη τη μετοίκησή τους, κάποιοι άλλοι παλεύουν ηρωικά να αναστρέψουν τη φθίνουσα πορεία της περιοχής» (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_100007_02/05/2009_312861).

Ο κοινωνικός ιστός της γειτονιάς έχει πλέον διαρραγεί και εξαφανίζεται η έννοια της κοινότητας. Επιπλέον, πολιτικοί χώροι ενεπλάκησαν στα Εξάρχεια και κάποιοι αυτόκλητοι «Εξαρχειώτες» θεωρούν ότι η περιοχή τούς ανήκει και ότι όλοι οι άλλοι -ασχέτως αν είμαστε η συντριπτική πλειοψηφία- οφείλουμε να επιδοκιμάζουμε κάθε τους πρωτοβουλία και δεν έχουμε δικαίωμα σε διαφορετική άποψη, αλλιώς είμαστε ανεπιθύμητοι. Έτσι, όμως, μοιραία, επέρχεται η μετάλλαξη των Εξαρχείων που χάνουν πλέον το κατεξοχήν στοιχείο της ομορφιάς τους, την πολυφωνία και την ανεκτικότητα, με τελικό αποτέλεσμα τη σύγκρουση.

Σήμερα αυτό που αντικρίζει παντού κανείς στους ρημαγμένους δρόμους και στις βανδαλισμένες πολυκατοικίες είναι ενοικιαστήρια και πωλητήρια. Στο κομμάτι που περικλείεται από τις οδούς Σόλωνος, Εμμανουήλ Μπενάκη, Ανδρέα Μεταξά και Χαριλάου Τρικούπη, δύο, τρία, ακόμα και πέντε ενοικιαστήρια και πωλητήρια κολλημένα σε κάθε πολυκατοικία σαν αγγελτήρια κηδειών προαναγγέλλουν το τέλος της γειτονιάς. Ακόμη περισσότερα διαθέσιμα διαμερίσματα σε αγγελίες στις εφημερίδες και σε μεσιτικά γραφεία και, επίσης, πολλά κενά που οι ιδιοκτήτες έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια να τα νοικιάσουν ή να τα πουλήσουν.

Και ποιος Έλληνας ή ξένος θα έρθει να μείνει εδώ; Σε ένα σπίτι που δεν μπορεί να ανοίξει τα παράθυρα, γιατί θα μετατραπεί σε τεκέ από το χασίς που δεκάδες άτομα καπνίζουν καθισμένα στα σκαλιά της πολυκατοικίας. Σε μια πολυκατοικία που μαστουρωμένοι νεαροί και μαστουρωμένα σκυλιά μπορεί να του επιτεθούν, επειδή ζήτησε να παραμερίσουν για να ανοίξει την πόρτα. Σε μια γειτονιά που τουλάχιστον δυο-τρεις φορές τη βδομάδα -και οπωσδήποτε κάθε Παρασκευή και Σάββατο- το «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου» σαν άλλο Terra Vibe διοργανώνει συναυλίες από το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα. Σε δρόμους και γωνίες που ζέχνουν από τις λίμνες των ούρων. Σε πολυκατοικίες που στο ισόγειό τους ξεφυτρώνουν με συνοπτικές, ύποπτες και παράνομες διαδικασίες νέες καφετέριες-μπαράκια. Σε δρόμους που δεν μπορεί να αφήσει το αυτοκίνητό του, γιατί κινδυνεύει να το βρει καμένο.

Οδός Ενοικιαστηρίων, λοιπόν! Μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι με τα φιλέτα της περιοχής, μέχρι να φύγουν και οι τελευταίοι κάτοικοι. Μέχρι πότε;

Το "αυτοδιαχειριζόμενο" πάρκο Ναυαρίνου & οι γείτονές του

Για μια ακόμη νύχτα όσοι ζούμε κοντά στο «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου» μείναμε χτες ξάγρυπνοι, εξαιτίας μιας μουσικής εκδήλωσης που διανθιζόταν από κραυγές και θορύβους.

Ξέρουμε ότι με την ανάρτησή μας αυτή ερχόμαστε σε σύγκρουση με τους «διαχειριστές» και τους θαμώνες του πάρκου και όσους βρίσκονται πίσω απ’ αυτό (έχουν κατά καιρούς γραφτεί διάφορα στις εφημερίδες και κυκλοφορούν ακόμα περισσότερα από στόμα σε στόμα για το παιχνίδι της ανταλλαγής του πάρκου με τα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, καθώς και για το ρόλο συγκεκριμένου πολιτικού χώρου).

Πρέπει όμως να καταλάβουν οι «διαχειριστές» του πάρκου ότι εδώ (όπως και στο Λόφο του Στρέφη) δεν είναι Terra Vibe. Το πάρκο περιβάλλεται από πολυκατοικίες στις οποίες κατοικούν άνθρωποι που το πρωί εργάζονται, μαθητές που το πρωί έχουν σχολείο, φοιτητές που θέλουν να διαβάσουν (εξεταστική γαρ εγγύς), ηλικιωμένοι που θέλουν να ξεκουραστούν.

Ως κάτοικοι μιας περιοχής που έχει μεγάλη ανάγκη από ελεύθερους χώρους και πράσινο, πρώτοι θέλουμε να βελτιωθούν οι συνθήκες της ζωής μας με τη δημιουργία ενός πάρκου στο πρώην πάρκινγκ Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής. Επίσης, πέρα από τις όποιες σκοπιμότητες κρύβονται, είναι αξιέπαινο το γεγονός ότι, για να φτιαχτεί το πάρκο, έχουν προσφέρει τη δημιουργικότητά τους και έχουν ξοδέψει αμέτρητες ώρες πολλοί νέοι άνθρωποι. Όμως το «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο» δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας. Αυτό που ζητάμε είναι ένα κανονικό πάρκο υπό την ευθύνη και τον έλεγχο του Δήμου Αθηναίων, όπως όλα στις γειτονιές της Αθήνας, όπου μπορεί ο καθένας να περπατήσει, να καθίσει, να χαλαρώσει, όχι μια κατάληψη.

Το «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο», τους 15 μήνες της ύπαρξής του, έχει βλάψει και υποβαθμίσει περαιτέρω τη γειτονιά μας με τη συγκέντρωση πάρα πολλών ατόμων από όλη την Αθήνα, την ηχορύπανση, την υπόθαλψη της βίας, τα σκουπίδια και την επιβάρυνση στα πέριξ, τα ναρκωτικά. Οι παρακείμενοι δρόμοι και τα πάρκινγκ έχουν γίνει υπαίθριες τουαλέτες. Για παράδειγμα, ακριβώς απέναντι από το πάρκο στη Ζωοδόχου Πηγής, όπου μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν το κατάστημα των εκδόσεων Διόπτρα, ο χώρος μετατρέπεται κάθε νύχτα σε τουαλέτα, παρά την καθημερινή σχεδόν προσπάθεια των ενοίκων της πολυκατοικίας να καθαρίσουν τις λίμνες ούρων, τη δυσωδία και τις μύγες που συγκεντρώνονται [Ενημέρωση, Σεπτέμβριος 2010: το καλοκαίρι οι πλάκες μπροστά από το κατάστημα αντικαταστάθηκαν και οι καινούργιες έχουν κλίση, για να μη δημιουργούνται λίμνες. Παρόλα αυτά το πρόβλημα παραμένει και οξύνεται. Τις τελευταίες μάλιστα μέρες ο χώρος χρησιμοποιείται ως τουαλέτα με κατάλοιπα πλέον και σε στερεή μορφή... Ενημέρωση 2, Δεκέμβριος 2010: Ευτυχώς, το κατάστημα του Αρκτούρου  που ανοίγει στο συγκεκριμένο χώρο φαίνεται ότι θα περιορίσει το πρόβλημα, αν και κάποιοι έσπευσαν να γράψουν στην ωραία ζωγραφιά του τοίχου "... μκο χάπια για τις ενοχές"]. Τα ίδια και χειρότερα στο χάλασμα Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλα. Θύματα των γκράφιτι εκατοντάδων εκκολαπτόμενων «καλλιτεχνών» από όλη την Αθήνα πολυκατοικίες, αυτοκίνητα, τζαμαρίες. Δεν είναι όμως τέχνη το «πέρασα κι εγώ από εδώ και άφησα την κουτσουλιά μου» ούτε δικαιολογία το ότι «έχουν (υπο)γράψει και άλλοι»!

Παράπλευρες απώλειες αποτελούν και οι γύρω πεζόδρομοι (ήδη πολύ επιβαρυμένοι λόγω της γνωστής τραγικής τους ιδιαιτερότητας και της ανεξέλεγκτης χορήγησης αδειών από το Δήμο Αθηναίων για καφετέριες κλπ). Στη Μεσολογγίου, τη Τζαβέλα, τη Μάνης συγκεντρώνονται κάθε νύχτα δεκάδες νεαρά άτομα που «είναι μεν, αλλά δεν είναι» του πάρκου και κάνουν συστηματικά χρήση ναρκωτικών, προβαίνουν σε βίαιες ενέργειες, προπηλακίζουν και απειλούν κατοίκους, σπάνε αυτοκίνητα και τζαμαρίες. Το χασίς μυρίζει από πενήντα μέτρα μακριά και τα διαμερίσματα γίνονται τεκέδες από τα τσιγαριλίκια αυτών που κάθονται στους πεζόδρομους. Τα άτομα αυτά με την κάλυψη του πάρκου και συγκεκριμένων «κατοίκων Εξαρχείων» που «βγάζουν καντήλες» στην ιδέα και μιας στοιχειώδους έστω αστυνόμευσης, ασελγούν συστηματικά σε βάρος της γειτονιάς μας. Όταν πριν λίγο καιρό άτομα που συγκεντρώνονται στους πεζόδρομους χτύπησαν άσχημα κάτοικο, υποτίθεται ότι οι «διαχειριστές» του «αυτοδιαχειριζόμενου» την επόμενη μέρα «τους έτριξαν τα δόντια». Δεν είδαμε όμως το διάστημα που ακολούθησε καμία αλλαγή και κανένα αποτέλεσμα. Πολλοί, μάλιστα, από τα άτομα αυτά συνεχίζουν ανενόχλητοι να πηγαινοέρχονται καθημερινά στο πάρκο.

Κακά τα ψέματα και οι αυταπάτες! Ζούμε σε μια πολύ υποβαθμισμένη περιοχή του κέντρου της Αθήνας με σοβαρά προβλήματα, τα οποία επιτείνονται, επειδή κάποιοι «κάτοικοι Εξαρχείων» συνέλαβαν την ιδέα να φτιάξουν ένα «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο» που εκτρέφει περαιτέρω την ασυδοσία, δίνει την ψευδαίσθηση μιας «επανάστασης» στους θαμώνες του και απαξιώνει τις ζωές μας. Όσο το «αυτοδιαχειριζόμενο πάρκο Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής» λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, εμείς απλά δε θα είμαστε μαζί του.