Επιτέλους, κάτι κινείται!

Το τελευταίο διάστημα επικρατεί κινητικότητα από πολλές πλευρές ενάντια στο καθεστώς βίας και ασυδοσίας,  το οποίο έχει εγκαθιδρυθεί σε τμήμα των Εξαρχείων. Αναδημοσιεύουμε ορισμένα κείμενα, τα οποία -παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις-  συγκλίνουν στο μεγάλο ζητούμενο, το σεβασμό στη γειτονιά, στους κατοίκους της και στην ιστορία των Εξαρχείων.

1. Κάλεσμα της "Επιτροπής Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων" για το Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011, ώρα 8 το βράδυ στη διασταύρωση Μεσολογγίου & Τζαβέλα:

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΑΠΡΟΚΛΗΤΗΣ ΒΙΑΣ

Ανοιχτή συζήτηση το Σάββατο 22/1 στις 8μ.μ.

Το Σάββατο 8/1/2011 περίπου 400 άτομα ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Συνέλευσης Εξαρχείων για μια δεύτερη ανοιχτή συζήτηση πάνω στα φαινόμενα απρόκλητης βίας στη γειτονιά μας από  κάποιους που καταργούν κάθε αίσθημα κοινωνικού σεβασμού  θορυβώντας, απειλώντας κατοίκους και θαμώνες, καίγοντας αυτοκίνητα και προκαλώντας ζημιές σε πολυκατοικίες και μαγαζιά, ακόμα και σε χώρους αυτοδιαχειριζόμενους, όπως το Πάρκο Ναυαρίνου ή το Χαριστικό Παζάρι του Σκόρου.
Η συζήτηση ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και γόνιμη και έγινε σε κλίμα διαλόγου, δίνοντας την ευκαιρία σε όλους όσοι το θέλησαν, να εκφράσουν την άποψή τους.  Η Συνέλευση  αποφάσισε να τη συνεχίσει το Σάββατο 22/1 ώστε να γίνουν περισσότερες τοποθετήσεις και μια  σφαιρικότερη διερεύνηση του προβλήματος.
Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων θεωρώντας ότι η αστυνομία δεν αποτελεί λύση αλλά μέρος του προβλήματος, καλεί όσους πιστεύουν ότι το θέμα μάς αφορά όλους, να συμμετάσχουν ενεργά με την παρουσία τους ή και το λόγο τους, ώστε, μέσα από συναίνεση και πνεύμα αλληλοκατανόησης, να δοθεί το στίγμα μιας δημιουργικής και ελπιδοφόρας προοπτικής της περιοχής.

Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων

2. Κάλεσμα της "Επιτροπής Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων" για το Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011, ώρα 8 το βράδυ στη διασταύρωση Μεσολογγίου & Τζαβέλα:

 

ΚΑΛΕΣΜΑ

Τα Εξάρχεια είναι μια από τις γειτονιές της Αθήνας όπου αναπτύσσονται ιδέες, τέχνες, πολιτικός λόγος και ριζοσπαστικά κοινωνικά εγχειρήματα. Οι κάτοικοι των Εξαρχείων συμμετέχουν σε κάθε δημιουργική προσπάθεια και υποστηρίζουν ποικίλες εκφάνσεις ελεύθερης έκφρασης. Στα Εξάρχεια συγκεντρώνεται κόσμος ετερόκλητος και η πολυμορφία δίνει ένα στίγμα ελευθερίας και δημιουργικών συγκλίσεων, ένα πνεύμα συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Ωστόσο, το πνεύμα αυτό, τα τελευταία χρόνια, υπονομεύεται διαρκώς και απειλείται από κάποια άτομα, που εκμεταλλευόμενα το κλίμα ανοχής και ανεκτικότητας των κατοίκων προσβάλλουν κάθε αίσθημα πολιτισμού και αρμονικής γειτνίασης: αναστατώνουν την περιοχή, και ιδιαίτερα τους πεζόδρομους της Μάνης, Μεσολογγίου, Τζαβέλα και Κωλέττη, σχεδόν καθημερινά, μέχρι τις πρωινές ώρες, θορυβούν, απειλούν χωρίς λόγο τους κατοίκους καίνε αυτοκίνητα και προκαλούν ζημιές σε πολυκατοικίες. Από τις δολιοφθορές δεν γλύτωσε ούτε το Πάρκο Ναυαρίνου, ενώ πρόσφατα φοιτητές σε πάρτυ στα γραφεία πολιτικής νεολαίας γνώρισαν την εγκληματική επιθετικότητα των πιο βίαιων από αυτούς όταν χτύπησαν νεαρό κάποιοι που:

·        Αδιαφορούν για το ότι με τις συμπεριφορές τους βλάπτουν κυρίως τους κατοίκους των Εξαρχείων, το ζωντανό κομμάτι μιας γειτονιάς, που είτε ξεπουλούν τα σπίτια τους και μετακομίζουν αλλού είτε οδηγούνται, για την προστασία τους, σε συντηρητικές επιλογές.

·        Αδιαφορούν για το αν φύγουν οι κάτοικοι, και αγνοούν πως οι διάδοχοί τους, κτηματομεσίτες και θιασώτες της «ανάπλασης» του κέντρου της Αθήνας, δεν θα είναι τόσο ανεκτικοί και ευγενείς γιατί τα συμφέροντά τους θα υπαγορεύουν άλλες τακτικές.

·        Υπονομεύουν κάθε κοινωνική κατάκτηση που έχει γίνει στα Εξάρχεια καθώς και κάθε  ουσιαστική δράση για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Είναι, βέβαια, από όλους αντιληπτό ότι τέτοιες επιθετικές συμπεριφορές, υπό το πρόσχημα ψευδεπίγραφης επαναστατικότητας, καταργούν κάθε αίσθημα κοινωνικού σεβασμού, ακυρώνουν προσπάθειες  ανθρώπων για μια κοινωνία πιο αλληλέγγυα και ίση και προκαλούν αυτό που υποτίθεται ότι αρνούνται: την καταστολή.

Προκειμένου να γίνουν σαφέστερα τα ζητήματα αυτά η Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων συντάσσεται με την απόφαση της συνέλευσης που έγινε στο Πολυτεχνείο ενάντια στα περιστατικά απρόκλητης βίας, η οποία καλεί σε ανοιχτή συζήτηση όλους εκείνους που θεωρούν καθήκον τους να πάρουν θέση  προκειμένου να αναδειχθούν οι πτυχές του προβλήματος και μέσα από συναίνεση και πνεύμα αλληλοκατανόησης, να δοθεί από όλους το στίγμα μιας δημιουργικής και ελπιδοφόρας προοπτικής της περιοχής.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ  ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011, ώρα 8 το βράδυ στη διασταύρωση Μεσολογγίου & Τζαβέλa

Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων

3. Δελτίο Τύπου του "Συλλόγου Κατοίκων και Επαγγελματιών Εξαρχείων ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ":

Τους τελευταίους μήνες τα συχνά περιστατικά βίας και οι αυξανόμενοι με γεωμετρική πρόοδο εμπρησμοί αυτοκινήτων στα Εξάρχεια θέτουν σχεδόν καθημερινά σε κίνδυνο τις ζωές και τις περιουσίες των κατοίκων. Με αφορμή τα γεγονότα αυτά, ο Σύλλογος Κατοίκων και Επαγγελματιών Εξαρχείων «ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ» για μία ακόμη φορά τονίζει ότι τα Εξάρχεια δεν είναι πεδίο μάχης, ούτε μια απέραντη αλάνα όπου ο καθένας δρα ανεξέλεγκτος. Είναι η γειτονιά μας. Μια γειτονιά όπου μπορούν να χωρέσουν όλες οι απόψεις και οι ιδεολογίες, με σεβασμό όμως στους κατοίκους της, με ανεκτικότητα και με πολιτισμό.

Ο Σύλλογός μας αγωνίζεται τα 25 χρόνια της ύπαρξής του μακριά από κομματικές σκοπιμότητες για την επίλυση των τοπικών προβλημάτων. Αξιώνει να ενδιαφερθούν η Πολιτεία και ο Δήμος για την εγκαταλελειμμένη περιοχή μας. Επιδιώκει να μεταφερθούν οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ στα νοσοκομεία. Αγωνίζεται να σταματήσουν οι απρόκλητες επιθέσεις, οι τραμπουκισμοί, η βία εναντίον κατοίκων και επαγγελματιών και οι φθορές σε σπίτια, καταστήματα, αυτοκίνητα. Διεκδικεί καλύτερες υπηρεσίες καθαριότητας και αντιδρά στη ρύπανση από τις υπαίθριες τουαλέτες, τα «γκράφιτι» και τα tagging.

Ο Σύλλογος «ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ» υποστηρίζει την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πολιτισμού, από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο μέχρι το λόφο του Στρέφη και από την Πλατεία Εξαρχείων μέχρι την οδό Μεσολογγίου. Αγωνίζεται να διατηρήσουν τα Εξάρχεια την ομορφιά της πολυμορφίας τους, αλλά και τους κατοίκους τους, πολλοί από τους οποίους το τελευταίο διάστημα λόγω της εντεινόμενης υποβάθμισης αναγκάζονται να τα εγκαταλείψουν.

Είναι αναμφίβολο ότι τα τελευταία χρόνια τα Εξάρχεια βιώνουν μια εντεινόμενη υποβάθμιση και ότι συγκεκριμένα σημεία τους (όπως η  οδός Μεσολογγίου, η οδός Τοσίτσα κλπ) γκετοποιούνται. Όμως τα Εξάρχεια δεν είναι «ανυπόταχτο γαλατικό χωριό», ούτε «γκέτο καταστολής», ούτε κέντρο διακίνησης ναρκωτικών, ούτε ένα ακόμα ανεξέλεγκτο, παράτυπο και ασύδοτο «διασκεδαστήριο της Αθήνας».

Με χαρά διαπιστώνουμε ότι τους τελευταίους μήνες άτομα και συλλογικότητες/κινήσεις από διάφορους πολιτικούς χώρους συμφωνούν με αυτό που εμείς οι κάτοικοι διακηρύσσουμε εδώ και δεκαετίες και θεωρούμε αυτονόητο, ότι δηλαδή τα Εξάρχεια είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα μια αθηναϊκή γειτονιά και ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να συνυπάρξουμε όλοι εδώ είναι η αποκήρυξη της βίας και ο σεβασμός των κατοίκων από όσους συχνάζουν εδώ.

Θέλουμε να τονίσουμε προς όλους εκείνους που δημιουργούν την κατάσταση υποβάθμισης των Εξαρχείων, όλους εκείνους που βολεύονται από αυτήν και όσους -συνειδητά ή ασυνείδητα- την υποθάλπουν ότι εμείς, οι όλο και λιγότεροι κάτοικοι αυτής της γειτονιάς, δε θα εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας, αλλά θα συνεχίσουμε, πάντα μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας, να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε για το καλύτερο.

Αθήνα, Δεκέμβριος 2010

4. Κάλεσμα της "Επιτροπής Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων" για συζήτηση την Κυριακή 19/12 στο ΕΜΠ :

Τα Εξάρχεια είναι μία γειτονιά συνύπαρξης και αλληλεγγύης όπου εδώ και πολλά χρόνια αναπτύσσονται ιδέες, τέχνες, πολιτικός λόγος και ριζοσπαστικά κοινωνικά εγχειρήματα. Δυστυχώς, τα χαρακτηριστικά αυτά υπονομεύονται καθημερινά από  κάποια άτομα, που τις νυχτερινές κυρίως ώρες, ρημάζουν την περιοχή, με ή χωρίς ιδεολογικά προσχήματα καταστρέφοντας  ό,τι  δημιουργικό γεννιέται εδώ.

Καίνε αυτοκίνητα στην τύχη, τα βράδια τρομοκρατούν κατοίκους, το ζωντανό κομμάτι μιας γειτονιάς  που σιγά-σιγά την εγκαταλείπει.    Η παρ΄ολίγον  ανατίναξη  μιας  πολυκατοικίας  (Μεσολογγίου και Μεταξά) κάνει έξω φρενών όποιον ζει στα Εξάρχεια και θέλει να παραμείνουν ζωντανά. Τελευταίο κατόρθωμά τους η δολιοφθορά στο  Πάρκο Ναυαρίνου, έναν κοινόχρηστο, αυτοδιαχειριζόμενο  χώρο  συνεύρεσης μικρών και μεγάλων που δημιουργείται  με κόπο και όραμα.

Ωστόσο ,  όσο  κι αν η αγανάκτηση, οδηγεί  καμιά φορά τους κατοίκους  στο αίτημα της αυξημένης αστυνόμευσης, η εμπειρία δείχνει ότι η αστυνομία δεν αποτελεί λύση αλλά μέρος του προβλήματος.

Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε τέτοιες επιθέσεις  που, βασισμένες σε μια  υποτιθέμενη επαναστατικότητα, ακυρώνουν προσπάθειες ανθρώπων για μια κοινωνία πιο ίση και αλληλέγγυα, δυναμιτίζουν αγώνες και οράματα και  προκαλούν περισσότερη καταστολή;

Όλοι υποψιαζόμαστε ποιους συμφέρει  η ερήμωση των Εξαρχείων και η μετατροπή  τους σε απέραντη αλάνα και πεδίο βολής.

Μόνος του όμως κανένας μας  δεν μπορεί να δώσει λύση.

Καιρός να κάνουμε κάτι όλοι μαζί.

Καλούμε, όσους προβληματίζονται ή ανησυχούν για την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων στα Εξάρχεια, στην ανοιχτή συζήτηση που θα γίνει την Κυριακή 19 Δεκεμβρίου στις  7μ.μ. στο Πολυτεχνείο (κτίριο Γκίνη).

5. Αφίσα του "Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου":

6. Κείμενο που υπογράφουν "Αναρχικοί, χαοτικοί, μηδενιστές, εξεγερσιακοί… αλλά όχι τσογλάνια" και σκορπίστηκε το βράδυ των Χριστουγέννων στους πεζόδρομους Μεσολογγίου, Τζαβέλα, Μάνης:

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΔΕΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΟΧΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΟΙΧΙΖΕΙ

Για να μην το κουράζουμε… Είναι άλλο πράγμα η αγωνιστικότητα, η συντροφικότητα, η αντίσταση στην κρατική βαρβαρότητα και άλλο η κουλτούρα της βίας, η μαγκομανία, η αντίληψη του χτυπάω «όπου με παίρνει». Τα καγκουριλίκια, τα νταλαβέρια, τα τσογλανάκια που ξεσπαθώνουν όταν είναι πάνω από 30 μαζεμένα.. δεν έχουν θέση σήμερα στα Εξάρχεια, δεν θα έχουν θέση αύριο στην ελεύθερη κοινωνία. Μεμονωμένα όλοι έχουμε κάνει λάθη. Όμως για τους περισσότερους από εμάς αυτά τα λάθη υπήρξαν αφορμές για να εξελιχθούμε και να συγκροτήσουμε μια πιο συνεκτική και συνεπή πολιτική συγκρότηση και δράση.

Όταν όμως οι ασχήμιες συμβαίνουν κατ’ εξακολούθηση και η βλακεία  χτυπάει κατά ριπάς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τη θέση μας και να βάλουμε τα πράγματα σε μια τάξη. Η ανοχή στο «παντού και πάντα» τελείωσε.

Προκαλούμε λοιπόν τους «μάγκες» που δεν πληρώνουν είσοδο στα πάρτυ (2 ευρώ), πλακώνουν 20χρονους/20χρονες, κλέβουν πορτοφόλια των παρευρισκόμενων, τραμπουκίζουν για μια γουλιά ουίσκι, να αναπτύξουν τις «επαναστατικές» δραστηριότητές τους έξω από τα Εξάρχεια. Να κάνουν τα ίδια εκεί «που δεν τους παίρνει». Στην παραλιακή με τους εκατοντάδες μπράβους, στο Κολωνάκι με τις φανταχτερές βιτρίνες, στα Β.Π. των εφοπλιστών και  βιομηχάνων και οπουδήποτε αλλού η άρχουσα τάξη βασιλεύει. Τα κεκτημένα των Εξαρχείων είναι προνόμια που έχουν επιτευχθεί με αγώνες από τους κατοίκους και τους πολιτικοποιημένους ανθρώπους. Είμαστε διατεθειμένοι ακόμα και με τη βία να περιφρουρήσουμε τα Εξάρχεια, την μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, την αξιοπρέπεια όσων βαδίζουν ελεύθερα και κηρύσσουν τον πόλεμο στους δυνατούς, «εκεί που δεν τους παίρνει…»

Αναρχικοί, χαοτικοί, μηδενιστές, εξεγερσιακοί…
αλλά όχι τσογλάνια

Μετά απ' όλα αυτά μπορούμε τουλάχιστον να ελπίζουμε...

Έχουμε λάβει γνώση...

Εδώ και πέντε μέρες σε μεγάλο τμήμα της οδού Μεσολογγίου και στην οδό Μάνης δεν ανάβουν οι λάμπες στους φανοστάτες, με αποτέλεσμα κατά τις νυχτερινές ώρες να επικρατεί πλήρης συσκότιση. Στις επανειλημμένες (εκ)κλήσεις πολλών κατοίκων προς την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου Αθηναίων η απάντηση είναι "έχουμε λάβει γνώση". Σημειωτέον ότι και στο γειτονικό Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, μετά τους  πρόσφατους βανδαλισμούς, η κατάσταση από πλευράς φωτισμού δεν είναι η  καλύτερη. Δημιουργείται με τον τρόπο αυτό μια επικίνδυνη κατάσταση για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής,  ιδίως αν λάβουμε υπόψη μας όσα διαδραματίζονται κάθε νύχτα στους πεζόδρομους, τα οποία έχουμε περιγράψει κατ' επανάληψη σε τούτο το ιστολόγιο.

Η επικρατούσα συσκότιση και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται  μου θύμισαν ένα κείμενο που είχα διαβάσει πριν χρόνια σχετικά με την πρόληψη του εγκλήματος. Κρίνω σκόπιμο να αντιγράψω το σχετικό απόσπασμα που αφορά τη διδασκαλία της λεγόμενης Ιταλικής Θετικής Σχολής της Εγκληματολογίας, και συγκεκριμένα του Enrico Ferri, διατηρώντας την (ξεπερασμένη αλλά γοητευτικά ακριβολόγο) γλωσσική μορφή που επέλεξε τότε ο συγγραφέας:

"Εις την καταπολέμησιν του κινδύνου τελέσεως εγκλημάτων θα έδει κατά τον Ferri, πέρα των κυρώσεων του ποινικού δικαίου, να γίνεται συστηματική χρήσις των υπ' αυτού ούτω καλουμένων 'υποκαταστάτων της ποινής' (sostitutivi penali), δι' ων εξουδετερούνται αυταί αύται αι προϋποθέσεις και τα αίτια της εγκληματικότητος. Περίφημον κατέστη συναφώς, το παράδειγμα της σκοτεινής κακοφήμου οδού, ήτις μετατρέπεται κατά την νύκτα εις  θέατρον ποικίλων εγκληματικών πράξεων. Οι οπαδοί του παραδεδομένου ποινικού δικαίου θα αντέδρων ενταύθα (...) διά της αποστολής αστυνομικών περιπόλων προς σύλληψιν και τιμωρίαν των κακοποιών. Φωτίσατε απλέτως την οδόν!, προέτεινε τουναντίον ο Ferri, το μέτρον τούτο θα είναι αποτελεσματικότερον και ολιγώτερον δαπανηρόν" (Νικ. Κ. Ανδρουλάκη, Ποινικόν Δίκαιον, Ι Γενικόν Μέρος, 1991, σελ. 58).

Για την επιτακτική, λοιπόν, ανάγκη αποκατάστασης του φωτισμού ο Δήμος Αθηναίων, "έχει λάβει γνώση", όπως λαμβάνει ανά τακτά διαστήματα και τα δημοτικά τέλη. Δεν επιλαμβάνεται όμως ενός θέματος της αρμοδιότητάς του σε μια περιοχή που, αν μη τι άλλο, έχει ανάγκη από φως κατά τη διάρκεια της νύχτας πολύ περισσότερο ίσως από άλλες περιοχές.

Αντ' αυτού κομπάζει μέσα από την ιστοσελίδα του για το αυτονόητο, τη φωταγώγηση  εν όψει Χριστουγέννων ενός δέντρου στην κεντρική πλατεία της πόλης. Φαίνεται ότι τα συνεργεία που ασχολούνται με το φωτισμό κουράστηκαν πολύ να ανάψουν τα κρεμασμένα ολοχρονίς περσινά και προπέρσινα χριστουγεννιάτικα φωτάκια στους δρόμους και δεν ευκαιρούν να ασχοληθούν με τις κοινές λάμπες... Αλλά δεν είναι οι μόνοι.

Εδώ και πέντε τουλάχιστον χρόνια οι υπηρεσίες του Δήμου κατ' επανάληψη "έχουν λάβει γνώση"  για τα μονίμως βουλωμένα φρεάτια στη γωνία Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλα, όπου με κάθε βροχή πλημμυρίζουν τα πάντα (φυσικά δεν είναι τα μοναδικά φραγμένα φρεάτια, αλλά είναι από τα  πιο χαρακτηριστικά,  αφού ακόμα και πολλοί γείτονες έχουν ξεχάσει την ύπαρξή τους...).

Επίσης, εδώ και είκοσι περίπου μέρες "έχουν λάβει γνώση" ότι πρέπει να ξανασφραγιστεί το επικίνδυνο διώροφο επί της οδού Τζαβέλα, πριν την Εμμανουήλ Μπενάκη, αλλά μάλλον είναι νωρίς ακόμα...

Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, πέρα από το να "λαμβάνουν γνώση", δεν κάνουν καμία ενέργεια, ενώ διέκοψαν και τις πολυδιαφημισμένες  υδροσαρώσεις (Φαίνεται ότι διαθέτω κληρονομικό χάρισμα. Σε παλιότερη ανάρτηση αναφέρθηκα σε "προεκλογική μπουγάδα", υπονοώντας την επερχόμενη διακοπή τους. Ήμουν άραγε ο μόνος; ).

Γενικά, λοιπόν, στο Δήμο Αθηναίων "έχουν λάβει γνώση". Μυαλό δε φαίνεται να βάζουν, παρά και το μήνυμα των δημοτικών εκλογών!

Ενημέρωση, 29-12-2010: Μετά από πολλά τηλεφωνήματα και εκκλήσεις, συνεργείο του Δήμου Αθηναίων αποκατέστησε σήμερα, 9η ημέρα από τη βλάβη-δολιοφθορά, τους φανοστάτες και επιπλέον ενεργοποίησε και τον εναέριο φωτισμό που δε λειτουργούσε εδώ και χρόνια. Είναι σίγουρα μια καλή αρχή.

Εν βρασμώ...

Προς συγκεντρωθέντες το βράδυ της Δευτέρας, 6-12-2010, στη Μεσολογγίου:
Τιμήσατε τη μνήμη του Αλέξη με τη βία που σκορπίσατε πάλι στη γειτονιά μας;

Προς ΕΛ.ΑΣ.:
Αποτρέψατε τις καταστροφές; Προς τι για μία ακόμη φορά τόσα δακρυγόνα σε κατοικημένη περιοχή; Τα καλόπαιδα έφυγαν κι εμείς τα εισπνέουμε!

Προς "Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Εξαρχείων":

Πιστεύετε ότι το τελευταίο κείμενό σας (με τίτλο: "6/12/10, Δυο χρόνια μετά τη δολοφονία η αντίσταση στην αστυνομική τρομοκρατία συνεχίζεται") εκφράζει έστω κι έναν κάτοικο των πεζόδρομων της βίας και της ασυδοσίας (Μεσολογγίου, Τζαβέλα, Μάνης); Sorry, ξέχασα: μας φτιάξατε αφίσα αλληλεγγύης και συνύπαρξης... Μη ζητάμε και πολλά!

Προς παντογνώστες δημοσιογράφους: 
Αδημονώ να διαβάσω και ν' ακούσω περισπούδαστες αναλύσεις από ανθρώπους που δεν ξέρουν πού πέφτει η Μεσολογγίου και δεν έχουν ιδέα τι συμβαίνει καθημερινά εδώ.


Για φέτος τέλος.
Του χρόνου μπορείτε πάλι να εκπλειστηριάσετε στο χρηματιστήριο της βίας τη μνήμη του σκοτωμένου παιδιού.

Κι από αύριο ξανά τα ίδια:
να φοβόμαστε, μόλις σκοτεινιάσει, να περάσουμε την εξώπορτα της πολυκατοικίας μας,
να ζητάμε άδεια για να μπούμε στο σπίτι μας,
να μένουμε ξάγρυπνοι όλη τη νύχτα,
να μαστουρώνουμε δωρεάν,
να προπηλακιζόμαστε,
να κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή.

Ε, πού θα πάει!
Κάποια πολυκατοικία θα λαμπαδιάσει
κι απαθείς θα μας φωτογραφίζετε, καθώς θα καιγόμαστε.

Αλλά, τι σας νοιάζει όλους τους προαναφερθέντες
κι όλους εσάς που γελάτε με το "φασίστα" που παραληρεί!
Σάμπως ζείτε εδώ;
Το καθήκον σας το κάνατε και φέτος...

Μετεκλογικός (και όχι μόνο) απολογισμός

Περίμενα να μετρηθεί το ασκέρι, αφού κατακάτσει ο κουρνιαχτός των εκλογών, και τώρα ξυλεύομαι κι εγώ από την πεσούσαν δρυν...

Τα ποσοστά των υποψηφίων και η αποχή

Το ποσοστό πάνω  από 55% του Γ. Καμίνη στο 1ο Δημοτικό Διαμέρισμα  (δηλαδή 3 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το συνολικό ποσοστό με το οποίο εξελέγη) δείχνει ότι στη γειτονιά μας και σε όλο το κατεξοχήν κέντρο (το ιστορικό κέντρο) της Αθήνας, η δυσαρέσκεια προς την απερχόμενη δημοτική αρχή και η απογοήτευση ήταν εντονότερες. Βεβαίως ο παράγοντας αποχή κοντά στο 66% (σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι πλέον στο Δήμο Αθηναίων ψηφίζουν πολλά άτομα που έχουν μετακομίσει στα προάστια και δεν έχουν άμεση επαφή με τα καθημερινά προβλήματα του κέντρου της πόλης) δεν επιτρέπει την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων. Σε κάθε περίπτωση όμως το μήνυμα είναι σαφές. Οι Αθηναίοι δεν ανέχονται άλλη υποκρισία και εμπαιγμό.

Οι απερχόμενοι 

Ο απερχόμενος Δήμαρχος και η παρέα του υποτίμησαν τη νοημοσύνη μας. Ξέγραψαν γειτονιές από το χάρτη της Αθήνας (στα Εξάρχεια π.χ. δεν γίνονται πολιτιστικές εκδηλώσεις, δεν καθαρίζονται τα φρεάτια, η καθαριότητα είναι επιεικώς προβληματική, η ανακύκλωση αμφίβολη, τα πεζοδρόμια σπασμένα, ο λόφος του Στρέφη εγκαταλελειμμένος). Με παραμορφωτικούς φακούς είδαν την Αθήνα ως την καθαρότερη πόλη της Ευρώπης. Κάθε φορά που απεργούσαν οι υπάλληλοι της καθαριότητας έφταιγαν όσοι κάτοικοι κατέβαζαν τα σκουπίδια στους δρόμους. Μετά τη λήξη της απεργίας φταίγαμε όσοι τα είχαμε κρατήσει στα μπαλκόνια και τα κατεβάζαμε τότε. Όσους διαμαρτυρόμασταν και επισημαίναμε ότι κάτι δεν πάει καλά μάς ονόμασαν μεμψίμοιρους, μίζερους και γραφικούς. Την παραμονή της δεύτερης Κυριακής των εκλογών δημοσιεύτηκαν στα Νέα απαντήσεις των δύο υποψηφίων σε ερωτηματολόγιο της εφημερίδας. Εκεί ο απερχόμενος Δήμαρχος, αναφερόμενος -μεταξύ άλλων- στο ανεξέλεγκτο υπαίθριο διασκεδαστήριο και τα τραπεζοκαθίσματα, διαρρηγνύει τα ιμάτιά του, λέγοντας  ότι "έχουμε  'σηκώσει' χιλιάδες τραπεζοκαθίσματα και υπενθυμίζω ότι επί 2 χρόνια έχω αναστείλει την έκδοση αδειών στο 1ο Διαμέρισμα". Αν έκανε μια βόλτα στη γειτονιά μας (αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές), θα έβλεπε με τα μάτια του ότι μάλλον διπλασιασμός τους υπήρξε την τελευταία διετία. Εκτός κι αν θεωρήσουμε ότι για όσα καταστήματα λειτουργούν με παράτυπη ή ανύπαρκτη άδεια δεν είναι υπεύθυνος ο Δήμος...

Η δύναμη του διαδικτύου

 Η "Οδός Εξαρχείων" είναι ένα πολύ μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της αλλαγής στον τρόπο που θα βλέπουμε στο εξής να διαχέεται η κοινωνική δυναμική και στον τρόπο που οι πολίτες θα επηρεάζουν και θα επηρεάζονται όσον αφορά τη συμμετοχή τους στα κοινά. Αυτό το ιστολόγιο γεννήθηκε ακριβώς για να αποτελέσει μια φωνή διαμαρτυρίας για ορισμένα από τα κακώς κείμενα στη γειτονιά μας (κακά τα ψέματα, κυρίως αυτά που ενοχλούν τον άνθρωπο που πληκτρολογεί αυτές τις γραμμές και μερικούς γείτονές του). Κι ενώ ήταν μια μοναχική και εντελώς ερασιτεχνική φωνή, γρήγορα βρήκε κι άλλους ανθρώπους, κι άλλες φωνές που μοιράζονται παρόμοιους προβληματισμούς. Κι αν θέλετε, συνάντησε  ανθρώπους που διαφωνούν με όσα γράφονται εδώ, αλλά  αναγνώρισαν το δικαίωμα στη διαφορετική άποψη. Πολλαπλασιάστε το αυτό επί πολλές χιλιάδες και έχετε το φαινόμενο Αμυράς αλλά και την ανατροπή των προγνωστικών από το Γ.  Καμίνη. Άλλωστε, το μπλογκ του athensville  και οι atenistas είναι ακριβώς από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της δίψας που υπάρχει στους ανθρώπους αυτής της πόλης να προσφέρουν, να συμμετάσχουν, να δημιουργήσουν, να δράσουν.

Οι "ετεροδημότες"

Όσοι δεν ψηφίζουμε στον τόπο που ζούμε (σ' αυτούς ανήκω κι εγώ) ας το ξανασκεφτούμε. Υπόθεση μιας-δυο ωρών είναι στο ΚΕΠ και στο αρμόδιο Δημοτικό Διαμέρισμα (Δημοτική Κοινότητα στο εξής) και απαιτούνται διετής διαμονή στο Δήμο Αθηναίων και ελάχιστα δικαιολογητικά που την αποδεικνύουν. Όπως έχει ειπωθεί, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όμως σίγουρα είναι καλύτερο να βάζεις κι εσύ το λιθαράκι σου στη λύση του προβλήματος, παρά να περιμένεις από τους άλλους να το λύσουν και για σένα.

Τώρα που ο κατήγορος του πολίτη  πήρε την απάντηση που άξιζε στην αλαζονεία του, εύχομαι ο νέος Δήμαρχος να παραμείνει Συνήγορος του (Αθηναίου πλέον) Πολίτη. Δεν είμαι βέβαιος ούτε καν πολύ αισιόδοξος ότι αυτό θα γίνει, λαμβάνοντας υπόψη και την κατάσταση που επικρατεί στις υπηρεσίες του Δήμου. Υπάρχει όμως η ελπίδα.  Άλλωστε εμείς, η διαδικτυακή κοινότητα των πολιτών της Αθήνας, ελάχιστο σοκάκι της οποίας είναι και η "Οδός Εξαρχείων" εδώ θα είμαστε και θα επαγρυπνούμε. Γιατί, μην ξεχνάμε, τα προβλήματα της πόλης μας και φυσικά τα προβλήματα της γειτονιάς μας και της κάθε γειτονιάς δεν εξαφανίστηκαν την επομένη των Δημοτικών Εκλογών. Είναι πάντα εδώ και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για καθυστερήσεις κι αναβολές.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 7-11-2010

Αντιγράφω το περί οδού Μεσολογγίου απόσπασμα από το άρθρο του Δ. Χαραλάμπους "Από τα «μπάχαλα» στα τρομο-πακέτα " στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, 7-11-2010: 

 

"ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ο πεζόδρομος της οδού Μεσολογγίου στα Εξάρχεια γράφει τη δική του ιστορία. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στον δρόμο όπου ο 16χρονος μαθητής έπεσε νεκρός από τις σφαίρες του Επαμεινώνδα Κορκονέα. Μηνύματα, κεριά, φωτογραφίες και γκραφίτι κοσμούν ακόμη τους τοίχους των γειτονικών κτιρίων, υπενθυμίζοντας ότι το περιστατικό αυτό και ο Δεκέμβρης του 2008 δύσκολα θα διαγραφούν ποτέ από τη συνείδηση μιας ολόκληρης γενιάς. 

Η Μεσολογγίου όμως απέκτησε και άλλους συμβολισμούς αυτά τα δύο χρόνια. Ηταν ο «δικός της χώρος», τα δικά της Εξάρχεια, για μια γενιά πιτσιρικάδων που ζούσαν τον δικό τους μύθο ή αλήθεια στην πολυθρύλητη συνοικία της Αθήνας. Αλλοι έγιναν απλώς σε μία βραδιά «άνδρες», πολιτικοποιήθηκαν και εξέφρασαν πιο συγκροτημένα το αδιέξοδο προς το οποίο έβλεπαν να βαδίζουν. Και άλλοι έγιναν επαναστάτες, πιθανόν με αιτία αλλά σαφώς δίχως λογική. Η οδός Μεσολογγίου έγινε το ξεχωριστό «άβατο των αβάτων», εκεί όπου τα πολιτικοποιημένα Εξάρχεια συναντούσαν τα οργισμένα νιάτα του Δεκέμβρη αλλά και των μαθητικών συλλαλητηρίων που είχαν προηγηθεί- και διαμορφώσει το κλίμα- έναν χρόνο νωρίτερα από τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. 

Αμηχανία και δικαίωση. Δύο λέξεις χαρακτηρίζουν αυτές τις ημέρες τον αναρχικό- αντιεξουσιαστικό, κατά το επικρατέστεροχώρο. Αμηχανία για την εξέλιξη των «μωρών» της Μεσολογγίου, όπως χαρακτηρίζονταν τα τελευταία δύο χρόνια (και) ορισμένοι εκ των κατηγορουμένων σήμερα για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς». Και δικαίωση για τον πλήρη διαχωρισμό εδώ και αρκετό διάστημα της δράσης της πλειονότητας των μελών του χώρου από ό,τι αποκαλείται «ένοπλος αγώνας». 

Η 5η Μαΐου ήταν για πολλούς καθοριστική. Για τον αναρχικό χώρο ήταν και οριακή ημερομηνία. Μπήκαν όρια που έλειπαν δεκαετίες. Από την ημέρα εκείνη, ύστερα από πολυήμερες διεργασίες αλλά και πολύμηνη σκέψη που είχε προηγηθεί, ξεκίνησε η εμφανής αποστασιοποίηση του βασικού πυρήνα του χώρου από τις πρακτικές όσων επέμεναν και, τελικά, επέλεξαν και υποστήριξαν τον «ένοπλο αγώνα» - ή έστω απλώς τον συμπαθούσαν. 

Παιχνίδια με μολότοφ! 

 «Η σταδιακή διαφοροποίηση ξεκίνησε από τα “Δεκεμβριανά”» διηγείται στο «Βήμα» αναρχικός με... γαλόνια στα Εξάρχεια- και όχι μόνο. «Πρώτη αφορμή ήταν η μαζικότητα και ισοπεδωτική πρακτική των λεγόμενων “μπαχαλάκηδων”, των πιτσιρικάδων που επικράτησε να λέγονται “τα μπάχαλα της Μεσολογγίου”, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με τη γενικότερη φιλοσοφία του χώρου». Εκείνο τον Δεκέμβρη οι μολότοφ έγιναν παιχνίδι στα χέρια αμούστακων παιδιών, κανόνες και πρακτικές καταρρίφθηκαν εν μια νυκτί και το «ματς» ξέφυγε από τα χέρια των εμπείρων".

Atenistas - Γεμίζουμε με φως την Πλατεία Κοτζιά!

 

Περισσότερα εδώ κι εδώ.